De eerste beweging is de toenemende nadruk op betekenisvol werk. Betekenisvol werk, zoals door Dan Pink gepropageerd, motiveert mensen. Het concept wordt ook benadrukt in een recent artikel  Putting a Face to a Name: The Art of Motivating Employees over onderzoek van professor Adam Grant. In dit onderzoek wordt het belang van betekenisvol werk voor de motivatie van medewerkers benadrukt.

De andere beweging is hyperspecialisatie. Kenniswerk wordt opgesplitst. Werk wordt niet meer gedaan door één generalist, maar kan opgedeeld worden om door een heel netwerk van (super)specialisten, waar ook ter wereld, te laten verrichten. Uiteraard spelen de mogelijkheden van moderne, goedkope communicatiemiddelen daarin een grote rol. Volgens professor Tom Malone biedt het kenniswerkers meer keuze, vrijheid en flexibiliteit. Maar het doet volgens auteur Ann Bares toch ook een beetje denken aan het Taylorisme, waarbij het opdelen van werk de productiviteit moet opvoeren.

Het bij elkaar komen van deze twee bewegingen heeft enorme implicaties voor de manier waarop werk ingericht wordt. De grote vraag is: wie is verantwoordelijk voor dat herinrichten van werk?

Volgens Ann Bares zou dit toch zeker HR moeten zijn!

Redesign van werk, van functies, bevindt zich momenteel een beetje in niemandsland. Maar de inrichting van functies en de beloning daarvan zijn een steeds belangrijker onderdeel van de werkbeleving van medewerkers. De inrichting van functies gaat door bovengenoemde twee bewegingen aanzienlijk wijzigen. Deze veranderingen zullen grote gevolgen hebben voor het werven, behouden, motiveren, ontwikkelen en belonen van medewerkers. HR moet dus de voortrekker op dit gebied zijn.

Maar volgens Ann Bares moet HR dit wel snel gaan doen. Anders neemt iemand anders de handschoen op.

De oorspronkelijke blogpost is te vinden op het blog Compensation Café. 

Meer Mediascan »